Po ponownym zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną w 1944 powrócił do pracy w Lwowskim Politechnicznym Instytucie, pracując początkowo jako docent, tymczasowy kierownik Katedry Maszyn Elektrycznych, później jako docent w Katedrze Maszyn Elektrycznych i kierownik Laboratorium Maszyn Elektrycznych. Prowadził wykłady z przedmiotu „maszyny elektryczne” oraz kierował zajęciami: z projektowania i w laboratorium maszyn elektrycznych. Równocześnie współpracował przy uruchomieniu amerykańskiego turbozespołu GEC w elektrowni Lwowskiej.
W 1945 został przesiedlony ze Lwowa do Polski. Od kwietnia 1945 prowadził wykłady i ćwiczenia z maszyn elektrycznych oraz techniki wysokich napięć w Politechnice Śląskiej z siedzibą w Krakowie. W czerwcu i lipcu 1945 pracował w Śląskich Zakładach Elektrycznych w Katowicach. Równocześnie w latach 1945–1946 na Politechnice Wrocławskiej prowadził wykłady i pracował na stanowisku zastępcy profesora. Tam też w 1946 uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy Połączenia wyrównawcze uzwojeń mieszanych, przygotowanej pod kierunkiem Idaszewskiego. Władysław Kołek został pierwszym doktorem nauk technicznych wypromowanym na Politechnice Wrocławskiej.