thumb|left|160px|Św. Nil z Rossano thumb|left|160px|Klasztor Grottaferrata Zakon Bazyliański Włoski albo Grottaferracki (vel Zgromadzenie Grottaferrackie; bazylianie; łac. – Ordo Basilianus Italiae, seu Cryptoferratensis; włoski – Ordine Basiliano Italiano di Grottaferrata) – katolicki zakon obrządku greckiego, żyjący według reguły zakonnej Bazylego Wielkiego.
Pierwsze klasztory obrządku bizantyjskiego zaczęły pojawiać się w Italii w wiekach VIII-IX. Ich założycielami byli Grecy – uciekinierzy z Bizancjum na skutek ikonoklazmu. W 1004 roku mnich Nil Młodszy z Rossano założył klasztor w Grottaferrata, miejscowości, położonej osiemnaście kilometrów od Rzymu. Po wielkiej schizmie wschodniej w 1054 roku klasztor w Grottaferrata i kilka monasterów Południowej Italii pozostały przy rycie bizantyjskim i regule św. Bazylego Wielkiego. Bazylianie italscy nigdy nie zerwali więzi z Rzymem i papieżem, mimo że należeli i nadal pozostają przy obrządku wschodnim.