Od 1935 przeniosła się do Teatru Wielkiego w Poznaniu.

W czasie okupacji utrzymywała się z lekcji śpiewu, nigdzie nie występowała aż do czerwca 1945, kiedy po raz pierwszy po wojnie pojawia się na estradzie w koncercie arii operowych.

Śpiewała jako solistka w Poznaniu do 1948, równocześnie przez pięć lat (do 1950) prowadziła klasę solistyki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. W latach 1950–1970 wykładała w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie i prowadziła letnie kursy mistrzowskie. Tytuł profesora uzyskała w 1955. Jej uczennicą była Stefania Woytowicz. W 1960 generał Aleksander Zawadzki, jako przewodniczący Rady Państwa PRL, podpisał akt nadania Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski Stanisławie Zawadzkiej, zaś w 1981 Krzyżem Komandorskim tego orderu uhonorował ją następny przewodniczący Rady Państwa, Henryk Jabłoński.

Zmarła w Domu Aktora w Skolimowie, pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera II-1-15,16,17).

Ordery i odznaczenia

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r.