Władysław Brankiewicz (ur. 19 kwietnia 1853 w Lublinie, zm. 24 lutego 1929 tamże) – polski kompozytor, organista i pedagog.
Życiorys Urodził się w rodzinie Michała (1816–1871) i Jadwigi z Pulińskich. Ojciec był organistą w kościele Świętego Ducha w Lublinie, a od 1858 w lubelskiej katedrze. Pod jego kierunkiem Władysław Brankiewicz uczył się gry na organach. Kształcił się ponadto w gimnazjum w Lublinie (1865–1869), a u pochodzącego z Pragi Jana Müllera pobierał lekcje z kompozycji i gry na fortepianie.
Po śmierci ojca przejął obowiązki organisty w katedrze lubelskiej, zyskując rychło pozytywne opinie za „doskonałą grę” i „niewyczerpany dar improwizacji”. W 1885 wspólnie ze Stanisławem Lewickim założył chór męski „Drumla”, stanowiący zaczątek późniejszego Lubelskiego Towarzystwa Muzycznego. Udzielał prywatnych lekcji muzyki. Organistą katedralnym pozostawał do 1914, później odsunął się od życia muzycznego, „sterany przeciwnościami losu i niewdzięcznością dawnych zwierzchników” (m.in. przeżył śmierć pierwszej żony i syna).