Budowa lekcji jako uniwersalnej formy uczenia się wraca do monomodelu, niczym u Herbarta i jego zwolenników. Jest to jeden z tych skrajnie jednostronnych modeli, w których jakaś jedna zdrowa myśl rozrasta się do tego stopnia, że wszystkie inne, choćby nie mniej zdrowe i trafne, tracą rację bytu.
Główne prace "Opyt izuczenija forminowanija umstwiennych diejstwij" (1954 r.) "O formirowanii umstwiennych diejstwij i poniatij" (1957 r.) "K problemie wnimanija" (1958 r.) "Razwitije issledowanij po forminowaniju umstwiennych diejstwij" (1959 r.) "Osnownyje rezultaty issledowanij po problemie: formirowanije umstwiennych diejstwij i poniatij" (1965 r.) "Uprawlenije processom uczenjia" (1965 r.) "Formirowanije znanij i umienij na osnowie teorii poetapnogo uswojenija umstwiennych diejstwij" (z N. F. Tałyziną 1966 r.) "Zawisimost obuczenia ot tipow orientirowocznoj diejatielnosti" (z N. F. Tałyziną 1966 r., wyd. II 1968 r.) "Mietodika issledowanija wyższej nierwnoj diejatielnosti człowieka i żywotnych" (z N. E. Tatarskim 1967 r.) "Towards Research one the Intelectual Development of the Child" (1968 r.) "Uprawlenije poznawatielnoj diejatielnostju uczaszczichsia" (z N. F. Tałyziną 1972 r.) "Ekspierimientalnoje forminowanije wnimanija" (z S. Ł.