Budowę kościoła rozpoczęto dnia 16 października 1878 roku, a nie jak podają starsze przewodniki turystyczne w 1877 roku. Budowę świątyni zakończono w 1879 roku. 27 listopada 1879 r. świątynia została uroczyście poświęcona przez Konsystorialnego Superintendenta Taube z Bromberga (Bydgoszczy) i otrzymała wezwanie św. Jana (Johannis). Jednakże wyposażanie i wykańczanie świątyni trwało jeszcze do 1892 roku. Architekturę kościoła utrzymano w stylu neogotyckim, z elewacją z czerwonej klinkierowej cegły. Wbrew powielanym w literaturze mitom, wieża oraz zakrystia nie zostały dobudowane w XX wieku, lecz wzniesiono je od razu, w tym samym czasie co główną bryłę świątyni (potwierdzają to pruskie dokumenty urzędowe). Prawdopodobnie na początku XX wieku dobudowano jedynie klatki schodowe od strony zachodniej. Kościół wyposażono w dwa dzwony z brązu (za 2,4 tys. marek) oraz organy Wilhelma Sauera z Frankfurtu pozyskane za cenę 4 tys. marek. Na budowę kościoła gmina fordońska uzyskała pożyczkę 21 tys. marek, która później została częściowo pokryta przez skarb państwa.