Za najbardziej skuteczną formę walki klasowej autonomiści uważają bezpośrednią aktywność pracowników poza tradycyjnymi strukturami politycznymi (jak związki zawodowe czy partie polityczne). W odróżnieniu od marksistów aprobują formy oporu bezpośredniego jak bojkot wyborczy. Blisko współpracują z niemarksistowskimi ruchami o charakterze emancypacyjnym, jak feminizm, organizacje walczące o prawa mniejszości seksualnych czy ruchy ekologiczne i na rzecz praw zwierząt.
Historia Włochy Powstanie ruchu autonomistycznego łączy się z rozwojem we Włoszech tzw. komunizmu robotniczego (operaismo) na początku lat 60. XX wieku. Liderzy operaismo opierali się na krytyce tradycyjnych włoskich związków zawodowych, które uważali za skorumpowane i niesprawne organizacje, niebroniące w praktyce praw pracowniczych. W 1969 głównymi grupami działającymi w oparciu o zasady autonomizmu oraz tworzące jego teorię były Lotta Continua (pol. Walka Trwa) na czele z Adriano Sofrim oraz Potere Operaio (pol. Władza robotnicza), której głównym teoretykiem był Antonio Negri. Obok doświadczeń robotników włoskich ważną inspiracją dla tworzącego się autonomizmu były, tłumaczone z angielskiego i francuskiego, prace teoretyków trockistowskiej Tendencji Johnsona-Foresta oraz związanej z tym samym nurtem marksizmu grupy Socjalizm lub Barbarzyństwo.