Wedle relacji Emilii Borzęckiej (uczennicy Chopina w latach 1846–1847) opublikowanej w 1900 r. przez Ferdynanda Hoesicka w tygodniku „Kraj”, Grand Duo concertant miało zostać wykonane przez Chopina i Franchomme’a podczas przyjęcia w mieszkaniu Chopina czemu, prócz Borzęckiej, mieli przysługiwać się m.in. Adam Jerzy Czartoryski, Anna Zofia Czartoryska, Władysław Czartoryski, Izabella Czartoryska, Marcelina Czartoryska, George Sand i Delfina Potocka.
Utwór dedykowany został Adèle Forest, 16-letniej uczennicy Chopina i córki wiolonczelisty-amatora, który przyjaźnił się z Franchomme’em.
Budowa thumb|Początek utworu (wyd. Breitkopf & Härtel, 1880) Grand Duo concertant jest jednym z czterech utworów kameralnych stworzonych przez Chopina, w tym jednym z trzech utworów skomponowanych na fortepian i wiolonczelę. W dorobku kompozytorskim Chopina jest to utwór marginalny.
Utwór rozpisany został w 366 taktach. Stanowi potpourri skomponowane w stylu brillant odmiany paryskiej. Rozpoczyna się introdukcją, po której następuje fantazja na podstawie trzech tematów z Roberta Diabła: tematu romanzy Alicji z I aktu (w E-dur), tematu pochodzącego z introdukcji do I aktu (Allegretto w A-dur;