Cztery fazy internacjonalizacji edukacji dorosłych – wyróżnił je pedagog Joachim Knoll, opierając się na uzgodnieniach światowych konferencji UNESCO.
Pierwszą fazę, obejmującą lata 1949 (konferencja w Elsinorze) – 1960 (konferencja w Montrealu) charakteryzuje: likwidacja skutków wojny podział świata na Wschód i Zachód ogromne przyspieszenie przemian ekonomiczno – technicznych i społecznych procesy dekolonizacyjne
Edukacja dorosłych wychodzi z cienia formalnej oświaty, zakorzenia się w międzynarodowej świadomości i otwiera możliwości międzynarodowej komunikacji. Te impulsy znajdują swoje odzwierciedlenie w niemieckiej debacie nad edukacją dorosłych, w pracach nad Strukturalnym Planem Oświaty (1970) i Ogólnym Planem Oświaty (1973) oraz w regulacjach prawnych dotyczących urlopu edukacyjnego. W literaturze pedagogicznej pojawiają się również pojęcia recurrent education i lifelong learning.
Druga faza (1960–1972), upływająca pod znakiem technologicznej, politycznej i militarnej konkurencji supermocarstw, dla edukacji dorosłych oznacza uznanie jej za „czynnik wzrostu gospodarczego”. Pojawiają się nowe lub pogłębiają stare problemy.