Edmunda Bojanowskiego.
Zasięg terytorialny i przynależność kościelna parafii thumb|Nowy kościół Parafia rumska powstała w XIII w. Pierwotnie obejmowała ona swoim zasięgiem także obszar późniejszej parafii w Redzie, czyli takie punkty osadnicze jak: Rekowo, Ciechocino, Pieleszewo, Gniewowo, Zbychowo, Łężyce i Zagórze. Pierwsze dane źródłowe o terytorium parafii Rumia pochodzą z XIII w. W XIX w. parafia w Rumi obejmowała wieś i folwark Rumia, folwark Janowo oraz wieś Kazimierz. Natomiast Zagórze wraz z Białą Rzeką i Szmeltą, a także należące do wsi Rumia Ludwikowo wchodziły w skład parafii w Redzie, z tym że do 1887 r. parafia rumska i redzka były ze sobą połączone, a kościół w Redzie pełnił rolę filialnego wobec kościoła pod wezwaniem Świętego Krzyża w Rumi. W 1887 r. nastąpiło rozłączenie obu parafii, a Reda miała odtąd własnych proboszczów, względnie administratorów parafii. W 1897 rada parafii w Rumi wystąpiła do biskupa chełmińskiego Leona Rednera (1886–1898) z prośbą o włączenie Zagórza, Łężyc i Dębogórza do parafii w Rumi, która liczyła wówczas tylko 821 wiernych (w porównaniu z 3189 wiernymi należącymi do parafii w Redzie). Podobną prośbę złożyli katolicy z Zagórza w 1901 r. Po dłuższych rokowaniach, mimo długotrwałego oporu rady parafialnej w Redzie, 1 stycznia 1907 r.