Najistotniejsze z historycznego punktu widzenia jest to, że PDP-8 były tanimi, masowo produkowanymi komputerami dostępnymi dla wielu nowych zastosowań i osób (którym wcześniejsze typy komputerów były zbyt drogie).
Niska złożoność komputera przyniosła jednak dodatkowe koszty: programowanie było skomplikowane, a niektóre ambitne projekty programistyczne związane z tą maszyną zakończyły się porażką (z powodu np. zbyt małej pamięci maszyny). Kiedy ceny pamięci i układów logicznych zmalały, późniejsze projekty komputerów kładły większy nacisk na łatwość programowania, typowo stosując bogatszy i bardziej intuicyjny model programowy.
PDP-8 był 12-bitowym komputerem standardowo wyposażonym w pamięć o pojemności 4096 słów pamięci (4KW = 6KB) z opcją rozszerzenie do 32768 słów. Rozszerzenie dostępnej pamięci uzyskano dzięki dodaniu mechanizmu stronicowania stron pamięci o rozmiarze 4KW. Stronicowanie pamięci było zarządzane przez 2 3-bitowe rejestry, dostępne przez operacje I/O, które rozszerzały fizyczny adres, także w jednej chwili dla procesora dostępne były tylko dwie strony pamięci: jedna dla kodu, a druga dla danych. Oba rejestry mogły wskazywać tę samą stronę.