Gleby Na kształtowanie się gleb w Kotlinie Sandomierskiej miały wpływ głównie stosunki wodne, skała macierzysta i roślinność. Występują tu gleby bielicowe i pseudobielicowe wykształcone przeważnie na piaskach pochodzenia fluwioglacjalnego, pokrytych najczęściej lasami iglastymi. Charakterystyczną ich cechą jest występowanie poziomu wymycia pod ściółką leśną i poziomu iluwialnego (wmycia) o intensywnym brunatnym zabarwieniu. Gleby bielicowe przekształcone działalnością człowieka nazywane są glebami pseudobielicowymi. Wykształciły się one na warstwach istebniańskich dolnych, piaskowcach i łupkach ilastych z gleb lessowych i lessopodobnych, piasków całkowitych i niecałkowitych. Na obszarze tzw. Wielkiego Błota występują gleby torfowe. Wykształciły się wyłącznie na torfach torfowisk niskich, których miąższość dochodzi do 2 m. Są to gleby mające odczyn zbliżony do obojętnego. Gleby powyższe zalicza się do czwartej i piątej klasy. Torfowiska te w przeszłości były eksploatowane.
Rzeźba terenu W dnie Kotliny Sandomierskiej znajdują się dobrze wykształcone terasy Wisły, Raby, Wisłoki, Wisłoka i Sanu. Najwyższy poziom terasowy pochodzi ze zlodowacenia środkowopolskiego i porasta go Puszcza Niepołomicka. Wysokość tego poziomu wynosi około 20 m ponad koryto Wisły.
Przypisy
Kategoria:Podkarpacie Północne Sandomierska