– jeden z dziewięciu regentów (shikkenów) z rodu Hōjō, którzy sprawowali władzę w Japonii w imieniu siogunów. Z powodzeniem odparł dwa najazdy mongolskie.
Od 1199 r. kolejni przedstawiciele rodu Hōjō pełnili funkcję najpierw doradców, a następne regentów, którzy sprawowali faktyczną władzę w Japonii w imieniu siogunów. Siogun, uznając nominalnie zwierzchność cesarza, stał na czele administracji wojskowej, która została w tych okolicznościach podporządkowana faktycznie dziedzicznym regentom z rodu Hōjō. Tokimune w chwili objęcia regencji w 1268 r. miał zaledwie siedemnaście lat. W tym okresie mongolski władca Kubilaj wysłał do Japonii poselstwo, domagając się zapłaty trybutu. Tokimune stanowczo odrzucił to żądanie i rozpoczął przygotowania do wojny.
W 1274 r. licząca około 30 tys. ludzi armia mongolska zaatakowała północne wybrzeże Kiusiu. Główne siły japońskie stawiły zdecydowany opór, a silny tajfun zniszczył mongolską flotę i zmusił najeźdźców do odwrotu. Zdając sobie sprawę z groźby kolejnego najazdu, Tokimune zbudował wzdłuż zatoki Hakata długi mur obronny, mający utrudnić najeźdźcom przeprowadzenie desantu.