Jean Nabert (ur. 27 czerwca 1881 w Izeaux, zm. 14 października 1960 w Paryżu) – filozof francuski uznawany za przedstawiciela filozofii ducha.
Życie Jean Nabert urodził się w 1881 roku w Izeaux. Uczył się w szkołach świeckich. Studiował na wydziale literatury w Grenoble (1901-1902), później wyjechał na stypendium do Lyonu (1903-1905). Tam poznał nauki Arthura Hannequina. Od 1908 do 1914 nauczał w liceum w Saint-Lô i w Breście. Wraz z rozpoczęciem I wojny światowej został zmobilizowany, większość okresu wojennego spędził w niewoli niemieckiej. Ostatni rok niewoli spędził w Szwajcarii, gdzie poznał nauki Jean Jacques'a Gourda, które wywarły duży wpływ na jego myśl. Doktorat obronił długo po wojnie bo w 1924 roku na Sorbonie. W latach 1926–1943 wydał cykl studiów poświęconych myśli Henriego Bergsona i Léona Brunschvicga. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 roku, został mianowany inspektorem generalnym nauczania (średniego) sekcji filozoficznej. Został także dyrektorem Biblioteki Victora Cousina – jednej z najlepiej wyposażonych w dzieła filozoficzne bibliotek. W 1955 napisał swoją najsławniejszą książkę Essai sur le mal.