Związek Naprawy Rzeczypospolitej — część 1

Związek Naprawy Rzeczypospolitej – sanacyjna organizacja polityczna powstała w 1926 r. W jej skład weszli działacze Związku Strzeleckiego, Związku Powstańców Śląskich i Związku Osadników Wojskowych wywodzący się ze Związku Młodzieży Polskiej „Zet” (tzw. Związek Patriotyczny). Pod względem ideologicznym lokował się na lewym skrzydle obozu piłsudczykowskiego. Przejawiało się to głównie w postulatach przeprowadzenia w Polsce reform społecznych, umocnienia władzy prezydenta i zmniejszenia zakresu uprawnień parlamentu. Członkowie Związku sprzeciwiali się także rosnącym wpływom endecji. Organizacja skupiała przede wszystkim inteligencję pracującą, posiadając wpływy w ruchu spółdzielczym oraz organizacjach nauczycielskich i rolniczych.

W 1928 r. Związek Naprawy Rzeczypospolitej wszedł w skład BBWR, później wraz z Partią Pracy utworzył Zjednoczenie Pracy Wsi i Miast. W 1930 r. zaprzestał działalności. Część byłych członków organizacji utworzyła natomiast nieformalną grupę nazywaną „Naprawą”, której formą organizacyjną stał się utworzony w 1936 r. Związek Działaczy Społecznych. W 1937 r. prawe skrzydło „Naprawy” weszło w skład Obozu Zjednoczenia Narodowego.