Maria Franciszka Zaborowska (ur. 19 lutego 1902 w Warszawie, zm. 17 sierpnia 1973 w Słupsku) – pracownik kulturalny, muzealnik, społecznik, zasłużona dla miasta Słupska.
Życiorys Przyszła na świat w rodzinie Kazimierza Januszewskiego (zm. 1920) i Franciszki z domu Kluczyńskiej (zm. 1922). Miała dwóch młodszych braci: Tadeusza (ur. 1910) i Kazimierza (ur. 1911), którymi opiekowała się po śmierci rodziców.
Dzieciństwo i młodość spędziła w Warszawie. Ukończyła warszawskie gimnazjum zdając w 1919 roku maturę. Pozytywnie przeszła egzaminy do Szkoły Sztuk Pięknych, ale nie została przyjęta z powodu nieukończonych 18 lat.
Podjęła pracę w Dowództwie Sztabu Generalnego w Warszawie, gdzie poznała swojego przyszłego męża – wojskowego Jerzego Antoniego Zaborowskiego (ur. 21 września 1904 w Warszawie), z zawodu inżyniera drogowego. Ślub wzięli dopiero w 1936, gdyż specyficzne przepisy wojskowe nie pozwalał, by małżonkowie zajmowali określone stanowiska.
Zaborowscy niemal całą okupację spędzili w stolicy, gdzie na świat przyszła ich córka Wanda. Po powstaniu warszawskim Maria została osadzona wraz z córką w obozie przejściowym w Pruszkowie, podczas gdy mąż jej trafił do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie zginął w 1945.