Sprawiedliwość przypisana – w soteriologii protestanckiej oznacza sprawiedliwość Bożą, której zasługami człowiek wierzący dostępuje usprawiedliwienia przed Bogiem. Akt prawny, na drodze którego usprawiedliwienie zostaje osiągnięte, określa się jako przypisanie sprawiedliwości.
Doktryna Usprawiedliwienie w protestantyzmie rozumiane jest w świetle reformacyjnych zasad sola gratia oraz sola fide. Człowiek, w wyniku upadku, został pozbawiony sprawiedliwości pierwotnej i jako taki pozostaje całkowicie zdeprawowany, czego konsekwencją jest zupełna bezsilność moralna w stanie naturalnym (nieodrodzonym). Z tego powodu człowiek nie jest zdolny, aby sprostać wymaganiom sprawiedliwości Bożej, której wyrazem jest doskonałe posłuszeństwo prawu Bożemu. Jedynie Chrystus zadośćuczynił sprawiedliwości Bożej w ciele. Sprawiedliwość, dzięki której grzesznik zostaje ułaskawiony, jest mu zatem wyłącznie przypisana, co oznacza, że Bóg ułaskawiając grzesznika, widzi go takim, jak gdyby nigdy nie zgrzeszył i choć faktycznie nie zadośćuczynił on wymaganiom prawa, gdyż w stanie naturalnym jest do tego niezdolny, Bóg uznaje go za niewinnego na drodze aktu prawnego, którego podstawę stanowi przypisanie sprawiedliwości Chrystusa na konto grzesznika.