Część działaczy po obydwu stronach dostrzegała jednak słabość wynikającą z podziałów w ruchu socjalistycznym i postanowiła podjąć działania na rzecz zjednoczenia wszystkich sił politycznych, które uznawały rewolucję socjalistyczną za cel swojego istnienia.
Powstanie frakcji W listopadzie 1913 bolszewicy K. Jurieniew, A. Nowosiołow i E. Adamowicz oraz mienszewik N. Jegorow powołali do życia frakcję międzydzielnicowców. Program grupy zakładał rewolucyjną taktykę działania nie wykluczając czasowego wykorzystywania metod działalności legalnej. Międzydzielnicowcy opowiadali się za zjednoczeniem bolszewików oraz mienszewików, prowadzili również pracę polityczną wśród robotników. W momencie wybuchu I wojny światowej zdecydowanie opowiedzieli się przeciwko niej. Grupa wydała jeden numer gazety Naprzód, szybko zdelegalizowanej (druk pisma został wznowiony w 1917). Do końca 1914 zgromadzili ok. 80 członków, jednak ich popularność rosła w miarę społecznego znużenia konfliktem. W pierwszych miesiącach roku 1917 międzydzielnicowcy posiadali już ok. 400-500 członków.