Fenomen ten Szwarc nazwał w 1956 polimeryzacją żyjącą.
Dokładniejsze badania mechanizmu tej reakcji dowiodły, że umożliwia ona proste kontrolowanie masy cząsteczkowej otrzymywanych polimerów dzięki temu, że istnieje prosta, liniowa zależność stopnia polimeryzacji produktu od proporcji inicjatora do monomeru. Ponadto otrzymane polimery cechuje wyjątkowo małą polidyspersja. Szwarc dostrzegł też możliwość zastosowania tej reakcji do syntezy kopolimerów blokowych o ściśle ustalonej długości bloków przez proste, sekwencyjne dodawanie dwóch lub więcej monomerów w momencie gdy poprzedni monomer zostanie „skonsumowany” przez układ żyjący. Zespół Szwarca był pierwszym, który dowiódł tej możliwości eksperymentalnie, publikując w 1959 opisy udanej serii syntez kopolimerów poli(tlenku etylenu) i polistyrenu. Uczniowie Szwarca pracowali w późniejszych latach nad syntezą wielu innych kopolimerów blokowych metodą polimeryzacji żyjącej otrzymując materiały, które znalazły praktyczne zastosowania (m.in. kopolimery butadien-styren, butadien-winylopirydyna i wiele innych). Kolejne lata badań zespół Szwarca poświęcił też na dalszą dogłębną analizę reakcji żyjącej polimeryzacji. M.in. przebadano setki związków organicznych pod kątem użycia ich bądź to jako inicjatorów bądź monomerów.