Cechy utworu Kleopatra w niewoli jest sztuką liryczną, dzieloną na pięć aktów. Jej konstrukcja powtarza wzory znane z dramatu antycznego: monologi i dialogi bohaterów przeplatają się z wejściami chóru komentującego zdarzenia i przedstawiającego ogólne prawdy o życiu człowieka i całych społeczeństw. Dzieło ma wydźwięk zdecydowanie pesymistyczny: chór skupia się w swoich wypowiedziach na tragicznym położeniu jednostek i narodów, okrucieństwie i zmienności losu, fatalnym wpływie namiętności na ludzkie życie.
Tragedia ma charakter statyczny - wybierając powszechnie znany wśród wykształconych odbiorców temat Jodelle świadomie odbiera swojemu dziełu efekt napięcia, oczekiwania na nieoczekiwane rozwiązanie akcji, zrywając tym samym z konwencją teatralną pierwszej połowy XVI wieku. Dramat rozpoczyna się wprawdzie in medias res (w środku właściwej akcji), jednak rozstrzygnięcie całości możliwe jest do przewidzenia już na podstawie wydarzeń pierwszego aktu. Monologi postaci oraz pieśni chóru konstruowane są według zasad wyznaczonych przez program Plejady dla gatunków lirycznych - dwa pierwsze akty napisane są aleksandrynem, kolejne dziesięciozgłoskowcem, pieśni chóru mają formy ody. Całość ma charakter zdecydowanie statyczny, stąd określenie „tragedia ofiary” stosowane wobec tak napisanej tragedii humanistycznej.