Jean Lemaire, (ur. 1473 w Bavay, Belges lub w Hargnies, zm. 1524 w Paryżu) – poeta i kronikarz związany z dworem hrabiego Hainaut. Jeden z Wielkich Retoryków.
Życiorys Był uczniem Guillaume'a Crétina i Jeana Molineta, swojego wuja. Studiował w Valenciennes, był gruntownie wykształcony, znał kilka języków. W 1498 wstąpił do służbym księcia Piotra II Burbona, na którego dworze zajmował się finansami. Twórczość poetycką rozpoczął w 1503, po śmierci księcia, pisząc kilka utworów okolicznościowych, w których przedstawiał rozpacz wdowy i gloryfikował w panegirykach postać zmarłego. Podobne utwory stworzył po śmierci Ludwika de Luxembourg-Ligny i Philiberta II Sabaudzkiego, którym następnie służył.
W 1504, dzięki protekcji wuja, został poetą na dworze namiestniczki Niderlandów Małgorzaty, gdzie Jean Molinet pracował jako bibliotekarz. Lemaire tworzył głównie poezję związaną z bieżącymi wydarzeniami z życia rodu Habsburgów, opiewał postać Małgorzaty i jej brata Filipa I. Po śmierci swojego wuja łączył obowiązki poety z funkcją bibliotekarza i kronikarza. W 1509 opublikował pierwszą część pracy historycznej Uświetnienie Galów, której kontynuacja ukazała się trzy lata później. Będąc pod wrażeniem jego pism, król francuski Ludwik XII zaproponował mu stanowisko kronikarza dworu Francji.