Konwencja gdańsko-pruska z 1785 roku – układ podpisany 22 lutego 1785 roku między Królestwem Pruskim a miastem Gdańskiem, kończący kilkuletni otwarty konflikt między stronami.
Geneza konfliktu W wyniku I rozbioru Polska utraciła na rzecz Prus Pomorze Gdańskie, jednak bez samego miasta Gdańska. Główny polski port pozostał jednak odcięty od reszty kraju pasem nowych posiadłości pruskich. Prusacy chętnie zajęliby również i Gdańsk, jednak nie pozwalał im na to sprzeciw innych mocarstw (Rosji i Austrii, którym nie na rękę byłoby zbytnie wzmocnienie się Prus kosztem Polski, ale też Anglii i Holandii, które strzegły swych własnych interesów handlowych w Gdańsku). Podjęli zatem obok zabiegów dyplomatycznych na dworach europejskich także próby skłonienia samych Gdańszczan do „dobrowolnego” przejścia pod panowanie pruskie. Liczyli na to, iż liczne represje wobec miasta unaocznią Gdańszczanom bezsilność Polski, a zatem bezcelowość pozostawania pod polskim zwierzchnictwem, kusili możliwościami odzyskania silnej pozycji przez miasto w razie jego poddania się panowaniu pruskiemu. Działania pruskie odnosiły skutki przeciwne, mieszczanie gdańscy mimo licznych szykan woleli pozostać przy Polsce.