Stewart zaznacza także, że powieść obejmuje i skupia indyjską historię kulturalną. „ Dawno temu” – rozmyśla Saleem – była sobie Radha i Kryszna, Rama i Sita, Lajla i Madżnun, a także (w związku ze wpływami zachodnimi) Romeo i Julia, Spencer Tracy i Katharine Hepburn. Stewart (cytując Hutcheon) sugeruje, że Dzieci północy z postaciami zarówno indyjskimi, jak i tymi zachodnimi łączą postkolonialną historię Indii, co ma na celu zbadanie ich oddziaływań na rdzenną i nierdzenną kulturę myśli kraju w kontekście jego niepodległości.
Realizm magiczny Połączenie mitów i rzeczywistości stanowi o sile powieści. Indie, kraj protagonisty, są przepełnione zagadkami i legendami, a magia jest czymś więcej niż tylko przesądem. Zdarzenia historyczne są wplecione w elementy nadprzyrodzone. Dorastając Saleem dowiaduje się, że wszystkie dzieci urodzone o północy, która dała początek niepodległości Indii, dysponują szczególnymi umiejętnościami. Jako że urodził się on dokładanie o 12, jego moce są najpotężniejsze. Może czytać myśli innych, ale także pośredniczyć w ich przekazywaniu. W ten sposób kontaktuje się z dziećmi z Indii, proponując im konferencję. Jako medium dla jej zorganizowania służyć ma jego umysł.