Michał Edward Nahorski (ur. 1909 w Petersburgu, zm. 22 lipca 1959 pod Chęcinami) – porucznik broni pancernych Wojska Polskiego II RP.
Życiorys W 1924 przybył do Polski. W 1930 zdał egzamin dojrzałości w V Gimnazjum w Warszawie. Następnie wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty. W 1934 rozpoczął karierę sportową w Polskim Klubie Motocyklowym. W 1937 odbył kurs broni pancernej w stopniu podporucznika, a w 1938 szkolenie w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie w stopniu porucznika. Przed II wojną światową pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Twierdzy Modlin.
We wrześniu 1938 w Warszawie, reprezentując Wojsko Polskie, zwyciężył w wyścigu o Grand Prix Polski w klasie 250 Junior, jadąc na motocyklu Rudge. W 1939 wygrał III Rajd Tatrzański na motocyklu TWN w klasie 350.
W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem szwadronu samochodów pancernych 11 Dywizjonu Pancernego uzbrojonym w samochody pancerne wz. 1929. Jedną z najbardziej spektakularnych akcji przeprowadzonych przez Nahorskiego, świadczących o jego olbrzymiej odwadze była bitwa o wieś Szczuki koło Przasnysza. W dniu 4 września 1939 pierwszy pluton, wspierając 7. pułk ułanów zniszczył dwa czołgi lekkie PzKpfw-I z oddziału próbującego obejść pozycje ułanów. Około godz.