Kara więzienia dla Helldorfa, reprezentowanego przez Freislera i Franka, została anulowana – Helldorf musiał jedynie zapłacić grzywnę za ubliżanie Żydom.
W grudniu 1931 von Helldorf objął przywództwo SA w regionie Berlina-Brandenburgii – funkcję tę pełnił z krótką przerwą do 1933, a we wrześniu 1932 został jednym z pięciu SA-Obergruppenführerów. W 1933 został generałem SS na Berlin-Brandenburgię. W latach 1933–1935 piastował stanowisko prezydenta policji w Poczdamie, a od lipca 1935 w Berlinie. Pozostawał w bliskich kontaktach z Goebbelsem, gauleiterem Berlina i ministrem propagandy i oświecenia publicznego.
Długi W 1931 von Helldorf utracił dobra rycerskie. Jego bankructwo nie było spowodowane wyłącznie spadkiem cen na produkty rolne. Przyczyniły się do tego rozrzutny tryb życia oraz liczne długi. Von Helldorf zadłużył się u Erika Jana Hanussena, znanego żydowskiego jasnowidza. Na poczet jego długów karcianych, niespłaconych rachunków i nieopłaconego czynszu zajęto nawet część jego pensji jako prezydenta policji. Wielokrotnie von Helldorf otrzymywał nieoprocentowane pożyczki opiewające na znaczne sumy, które wypłacano mu z kasy partyjnej i których spłaty nie wymagano.
Pożar Reichstagu