W kwietniu 1953 został przeniesiony do Głównego Zarządu Politycznego WP, na stanowisko starszego instruktora Wydziału Organów Polityczno-Partyjnych Zarządu I Organizacyjnego, a od sierpnia 1955 starszego instruktora Oddziału I Organów Politycznych i Organów Partyjnych Zarządu I Organizacyjnego. Od maja 1957 przebywał w dyspozycji, a od września 1957 do czerwca 1961 studiował na Wydziale Pedagogicznym Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie.
Po ukończeniu studiów powrócił do GZP WP, gdzie został szefem wydziału I Organów Politycznych Oddziału I Organizacyjnego Zarządu I Organizacyjnego, a od marca 1962 sekretarzem Komitetu Partyjnego PZPR Głównego Zarządu Politycznego WP i instytucji podległych. Od sierpnia 1964 był oficerem do zleceń zespołu oficerów do zleceń specjalnych, a od marca 1965 zastępcą sekretarza Komitetu Partyjnego MON. Od lutego 1967 był sekretarzem Komitetu Partyjnego MON. Od października 1968 do lipca 1978 był zastępcą do spraw politycznych dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Do stopnia generała brygady awansowany na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 5 października 1971. Nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Józef Cyrankiewicz. Od 1978 był wiceprezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju oraz głównym specjalistą Kierownictwa GZP WP.