zgłosił się więc do redakcji gazety Armii Czerwonej „Krasnaja zwiezda”, gdzie na własną prośbę został korespondentem wojennymA. Beevor, L. Winogradowa, Pisarz na wojnie – Wasilij Grossman na szlaku bojowym Armii Czerwonej 1941–1945, Warszawa: Magnum, 2006, s. 3–6.. W trakcie trwania zmagań opisywał największe bitwy: pod Moskwą, stalingradzką, na łuku kurskim i berlińską. Obok reportaży z pola bitwy w gazetach ukazywały się jego opowiadania (jak na przykład Lud jest nieśmiertelny (Народ бессмертен)). Powieść Stalingrad (1950), wydana później pod zmienionym tytułem Za dobrą sprawę (За правое дело), oparta została na jego osobistych przeżyciach.

Sporządzone przez Grossmana opisy nazistowskich czystek etnicznych na Ukrainie i w Polsce oraz relacje z wyzwolonych przez Armię Czerwoną obozów koncentracyjnych Treblinka i Majdanek były jednymi z pierwszych – od roku 1943 – zapisów tego, co później przyjęło miano Holocaustu. Jego artykuł Piekło TreblinkiТреблинский ад. z roku 1944 został wykorzystany podczas procesu norymberskiego przez prokuratorów.