Zdobył go Josep Prat Ripollès (pseudonim Pitus Prat) w 5 minucie zwycięskiego 3:2 spotkania przeciwko Real Unión Irúnlavanguardia.es 80 años de Liga [dostęp 2009-08-31].
18 lipca 1937 na stadionie Sarrià rozegrano finałowy pojedynek jedynej edycji Pucharu Wolnej Hiszpanii o trofeum Prezydenta Republiki, w którym Levante FC ograło Valencię CF 1:0.
W 1948 nowo wybrany prezydent Espanyolu Francisco Javier (Paco) Saénz y Sáenz wykupił stadion od rodziny de la Riva za 5 milionów peset. Niemal natychmiast zaczęto myśleć o rozbudowie obiektu. W 1951 rozebrano trybunę południową, zaś w 1956 w jej miejscu stanęła nowa. W 1960 zainstalowano reflektory oświetleniowe. W latach 60. XX wieku gwiazdami Sarrii byli legendarni: Ladislao Kubala (1963–1965) i Alfredo Di Stéfano (1964–1966), który w Espanyolu zakończył karierę zawodniczą. Kolejną zasadniczą przebudowę stadion przeszedł w latach 70. XX wieku, podczas prezesury Manuela Mélera Urchagi. W ciągu 12 lat dokończył on rozbudowę trybuny południowej i zmodernizował trybunę północną oraz szatnie, dzięki czemu obiekt został zakwalifikowany, jako stadion-gospodarz MŚ 1982.