Oldřich Wenzl (ur. 3 października 1921 w Mielniku, zm. 7 sierpnia 1969 tamże) – czeski prawnik, poeta i tłumacz.
Pochodził z rodziny adwokata. Ukończył gimnazjum w rodzinnym mieście. Podczas wojny pracował w praskich biurach koncernu Škoda. W Pradze poznał czołowych czeskich surrealistów: malarkę Toyen, malarza i poetę Jindřicha Štyrskiego i poetę Jindřicha Heislera, który wówczas z powodu swego żydowskiego pochodzenia ukrywał się przed Niemcami. To zapewne Toyen zwróciła na Wenzla uwagę ówczesnego przywódcy działającej wtedy w podziemiu praskiej grupy surrealistów Karla Teigego. Po wojnie Wenzl wstąpił na Uniwersytet Karola, w 1948 otrzymał tytuł doktora praw. Podczas studiów nawiązał przyjacielskie stosunki z twórcami należącymi do surrealizującej Grupy Ra (czes. Skupina Ra); nie był formalnie jej członkiem, ale pozostawał blisko z nią związany. Jego wiersze zaprezentowano w 1947 roku podczas praskiego wieczoru literackiego Grupy, w którym uczestniczył. Zarabiał na życie jako aplikant adwokacki, pracownik poradni adwokackiej, potem w Komisji Planowania, wreszcie prawnik dużych zakładów chemicznych. W latach pięćdziesiątych zapadł na nieuleczalną chorobę.