Andrzej Klimowicz (ur. 21 stycznia 1918 w Białej Cerkwi, zm. 17 października 1996 w Warszawie) – polski działacz społeczny i polityk, poseł do Krajowej Rady Narodowej (1945–1946).
Życiorys Ukończył Gimnazjum Władysława Giżyckiego w Warszawie, po czym kształcił się w Szkole Nauk Politycznych. Podczas nauki należał do organizacji młodzieżowych „Spartakus” i OMS „Życie”. Od 1938 członek Klubu Demokratycznego w Warszawie, rok później znalazł się w jego zarządzie oraz szeregach Stronnictwa Demokratycznego. Zakładał młodzieżowe pismo demokratyczne „Mosty”.
W 1939 walczył w Robotniczych Batalionach Obrony Warszawy. Podczas II wojny światowej działał w podziemnym SD („Prostokąt”, członek zarządu), a od 1943 w Stronnictwie Polskiej Demokracji. Stał na czele Ruchu Młodzieży Demokratycznej. Blisko współpracował z Radą Pomocy Żydom. Wziął udział w powstaniu warszawskim, walcząc w Korpusie Bezpieczeństwa. Po stłumieniu powstania przepłynął Wisłę i przyłączył się do oddziałów Ludowego Wojska Polskiego. W 1945 uzyskał z ramienia SD nominację na członka Krajowej Rady Narodowej. Był zwolennikiem wystawienia przez ugrupowanie własnej listy w wyborach do Sejmu 1947, za co został wykluczony z partii i pozbawiony mandatu poselskiego.