Chromobacterium violaceum – Gram–ujemna, względnie beztlenowa, niewytwarzająca sporów bakteria. Wchodzi w skład naturalnej flory wód i gleby w regionach tropikalnych i subtropikalnych. Wytwarza antybiotyk – wiolaceinę, któremu zawdzięcza fioletową barwę. Dobrze rośnie na agarze odżywczym, produkując charakterystyczne gładkie, nieco wypukłe kolonie o ciemnofioletowym zabarwieniu z metalicznym połyskiem. W środowisku beztlenowym staje się bezbarwna. Po raz pierwszy bakterię wyizolował z wilgotnej pasty ryżowej w 1882 roku Paul Émile Lecoq de Boisbaudran. Pełny genom bakterii został poznany w 2003.

Biochemia Chromobacterium violaceum fermentuje glukozę, trehalozę, N–acetyloglukozoaminę i glukoniany, natomiast nie fermentuje L–arabinozy, D–galaktozy i D–maltozy.

Znaczenie w medycynie Bakteria rzadko powoduje zakażenia u ludzi. Najczęściej są to infekcje skórne, niekiedy sepsa czy ropnie wątroby, które mogą być śmiertelne.

W procesie diagnostycznym należy wziąć pod uwagę, że istnieje możliwość nieprawidłowego stwierdzenia w badanej próbce Burkholderia pseudomallei.