Zbigniew Gburek (ur. 14 marca 1934 w Dmeninie, zm. 23 grudnia 2007) – polski lekarz i polityk, poseł na Sejm PRL IX kadencji.
Życiorys W 1947 ukończył szkołę powszechną, a w 1951 liceum ogólnokształcące w Radomsku. W 1957 uzyskał tytuł i dyplom lekarza na Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach.
Działalność lekarska Przebywał w wielu ośrodkach zagranicznych, następnie opracował i wdrożył w Polsce krioaplikator do miejscowego nadmuchu par azotu zastosowany do leczenia chorób reumatycznych.
W 1955 podjął staż w Wojewódzkiej Poradni Schorzeń Tarczycy. Później pracował w I Klinice Chorób Wewnętrznych ŚAM w Zabrzu, a także w Przyklinicznej Poradni Reumatologicznej. Prowadził również zajęcia ze studentami. Od 1966 do 1967 pracował w Poradni Reumatologicznej PKP w Zabrzu, a od 1968 do 1975 w Poradni dla Chorych na Cukrzycę DOKP w Katowicach. W 1975 został dyrektorem Śląskiego Szpitala Reumatologicznego w Ustroniu. Od 1975 do 1985 pracował także w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu jako adiunkt, a następnie – od 1982 – jako docent. Od 1986 był p.o. kierownika Kat. Reumatologii ŚAM w Ustroniu oraz (od 1 października) kierownikiem Katedry Reumatologii i Kliniki Reumatologii i Rehabilitacji Narządów Ruchu w Ustroniu. W 1989 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk medycznych.