Wojna osetyjsko-inguska – konflikt zbrojny między siłami Osetii Północnej a inguskimi separatystami, który wybuchł w październiku 1992 i trwał do stycznia 1993 roku. Do jego eskalacji doszło w 1992; w wyniku walk zginęło wówczas ok. 800 osób. Walki zostały przerwane po interwencji wojsk rosyjskich, jednak już po ich przerwaniu ponad 30 tys. Inguszów (liczba ta jest przedmiotem sporów) zostało wysiedlonych przez siły osetyjskie do Inguszetii. Skonfliktowane strony nadal nie osiągnęły trwałego porozumienia, a wrogość między dwoma narodami systematycznie narasta.
Tło konfliktu W 1944 Ingusze i Czeczeńcy zostali deportowani z tradycyjnie zamieszkiwanych ziem do Kazachstanu i innych regionów Azji Środkowej w ramach operacji „Soczewica”. Czeczeńsko-Inguska Autonomiczna Socjalistyczna Republika Radziecka została zlikwidowana. Dwanaście lat później, już w okresie odwilży w ZSRR, rozpoczął się proces rehabilitacji poddanych represjom grup narodowych. W 1957 zlikwidowana republika została restytuowana, jednak w zmienionych granicach, bez tradycyjnie inguskiego rejonu prigorodnego. Ingusze nie odzyskali także prawa do dzielenia z Osetyjczykami Władykaukazu. Rekompensatą za ziemie przyznane Osetii Północnej miały być rejony wyłączone z Kraju Stawropolskiego, zamieszkiwane nie przez Inguszów, ale przez Kozaków i Nogajów.