Po tego bluesa zaczęli sięgać inni bluesmani, jednak prawdziwą popularność zdobył on po nagraniu go przez Elmore’a Jamesa na sesji w Chicago w 1957 r. Blues ten został wydany na singlu i dotarł do 25 pozycjiMike Leadbitter & Neil Slaven. Blues Records 1943–1970. s. 671.Towarzyszył mu zespół w składzie: J. T. Brown (saksofon tenorowy), Johnny Jones (pianino), Eddie Taylor (gitara), Homesick James (gitara basowa) i Odie Payne (perkusja)..
Przystępując do nagrania tego bluesa, Dylan był niewątpliwie zaznajomiony z prawie wszystkimi jego nagranymi wersjami. Blues ten ogólnie ma charakter empatyczny. Konkurent do ręki kobiety namawia ją na opuszczenie źle traktującego ją mężczyzny. W większości wersji tekstu bluesa, drzwi do jego buduaru są otwarte – pozostawia jej więc nieegoistycznie możliwość wyboru.
Dylan zmienił trzecią zwrotkę i tym samym pozbawił tego bluesa jego pierwotnej mocy.
Muzycy Sesja 7 Bob Dylan – gitara, harmonijka, wokal, pianino Al Kooper – gitara, instrumenty klawiszowe David Bromberg – gitara, gitara Dobro Ron Cornelius – gitara, gitara Dobro Stu Woods – gitara basowa Alvin Roger – perkusja Hilda Harris – chórki Maeretha Stewart – chórki Albertine Robinson – chórki
Sesja overdubbingowa Sesja dwunasta Bob Moore – gitara basowa Charlie Daniels – gitara, gitara dobro Karl T.