Był towarzyszem życia Marii Dąbrowskiej aż do swojej śmierci.

W okresie II wojny światowej kolejno przebywał w 1939–1940 w Łucku, Brześciu i Lwowie, 1940–1944 w Warszawie, 1944–1945 w Dąbrowie Zduńskiej, od lipca 1945 znów w Warszawie zajmuje się działalnością literacką i wydawniczą.

Stempowski został przyjęty do masonerii pod koniec 1921 (loża „Kopernik”). W 1923 został wielkim sekretarzem Wielkiej Loży Narodowej Polski, 1926–1928 – wielkim mistrzem WLN, w 1934–1935 członkiem Komisji Rytów i Wielkiego Trybunału. W latach 1922–1929 był wielkim kanclerzem i sekretarzem generalnym Rady Najwyższej '33 i ostatniego stopnia Obrządku Szkockiego Dawnego i Uznanego na Polskę. 19 marca 1938 Stempowski, będący wówczas wielkim komandorem Rady Najwyższej, wystąpił z masonerii, a 26 października 1938, uprzedzając policyjną likwidację masonerii posiedzenie Wielkiej Loży Narodowej podjęło uchwałę o samorozwiązaniu się..

Ojciec Jerzego Stempowskiego („Pawła Hostowca”).

Zmarł w 1952, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 107-1-29,30).