Od 15 października 1945 zastępca szefa WUBP w Katowicach. Od 1 lutego 1946 funkcjonariusz Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Białymstoku. Od 20 lipca 1946 do 24 lipca 1947 zastępca szefa WUBP w Białymstoku. Od 24 lipca 1947 do 1 lutego 1950 szef WUBP w Kielcach. Od 5 lutego 1950 do dyspozycji Ministra Bezpieczeństwa Publicznego Stanisława Radkiewicza. Był m.in. naczelnikiem Wydziału II Departamentu III MBP, a następnie inspektorem Inspektoratu Ministra w MBP w Warszawie. Rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1954 został zwolniony z pracy w aparacie bezpieczeństwa, objął stanowisko zastępcy dyrektora, a następnie dyrektora Państwowych Torów Wyścigowych na Służewcu.
Należał do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację oraz Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
Życie prywatne W 1946 zawarł związek małżeński z Zofią Romanowicz, z którą miał dwoje dzieci – Jerzego i Jadwigę, a także wychowywał dzieci siostry żony – Tadeusza Mołdawę i Zygmunta.
Odznaczenia Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 2 stycznia 1946 odznaczony Srebrnym Krzyżem ZasługiMonitorpolski.gov.pl/mp/1946/s/22/M1946022000001.pdf.. Poza tym otrzymał m.in. Medal Zwycięstwa i Wolności 1945.
Przypisy