260px|thumb|Ołena Teliha i Ułas Samczuk (pierwszy rząd od prawej), Lwów, lato 1941 Ołena Iwaniwna Teliha, ukr.: Оле́на Іва́нівна Телі́га (ur. we wsi Illinskoje w guberni moskiewskiej, zm. 21 lutego 1942 w Kijowie) – ukraińska poetka i krytyk literacki. Należała do tzw. „praskiej szkoły” ukraińskiej poezji, reprezentując nurt neoromantyczny.
Życiorys Córka Iwana Szowheniwa – inżyniera melioratora. Po przewrocie bolszewickim w Rosji rodzina opuściła Petersburg i zamieszkała w Kijowie, na terytorium Hetmanatu. W 1920 ojciec Ołeny, urzędnik Ukraińskiej Republiki Ludowej opuścił Kijów razem z wycofującym się z miasta Wojskiem Polskim i Armią URL w obawie przed represjami ze strony władz komunistycznych. Po pobycie w Polsce osiadł w Czechosłowacji. Wiosną 1922 matka poetki wraz z dziećmi dołączyła do męża, który w tym czasie był już rektorem Ukraińskiej Akademii Gospodarczej w Poděbradach. W Czechosłowacji Ołena uzyskała świadectwo maturalne, ukończyła studia na Wydziale Historyczno-Filologicznym Akademii Pedagogicznej w Pradze. Tam też wyszła za mąż za swojego długoletniego przyjaciela Mychajła Telihę, z którym wiele lat później została rozstrzelana.