Bogusław VII, zwany Starym bądź Starszym (ur. 1355, zm. między 19 listopada a 18 grudnia 1404 lub 19 listopada 1404 a 4 stycznia 1405E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 412-413.) – książę szczeciński, syn Barnima III Wielkiego i Agnieszki.
Życie i panowanie Po śmierci Kazimierza III w 1372 roku objął współrządy wraz z bratem Świętoborem I, prawdopodobnie w zaodrzańskiej części księstwa, nad Pianą. Był współautorem zawarcia sojuszu z Krzyżakami przeciw Koronie Królestwa Polskiego. Za udział w tym sojuszu, prawdopodobnie otrzymał 6 tysięcy guldenów. Według niektórych badaczy była to suma za dzierżawę ziemi słupskiej, którą Krzyżacy otrzymali na okres 12. lat. W 1395 zerwał sojusz i wszedł w koalicję z królem polskim Władysławem JagiełłąK. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 91..
. Miasto to, trzy lata później, udzieliło pożyczki dla księcia w wysokości 1200 grzywien na wykup ziemi wkrzańskiej od margrabiów niemieckich. Było również poręczycielem jego długów.
Pochowany został w kościele kolegiackim św. Ottona w Szczecinie. Zmarł najprawdopodobniej bezdzietnie, sprzeczne są także informacje na temat jego żony. Zdaniem T. Kantzowa Bogusław był żonaty. Zdaniem E. Rymara, kronikarz błędnie przypisał mu żonę Elżbietę brunszwicką, żonę Kazimierza VE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s.