Józef Przygodziński (ur. 24 lutego 1878 w Opokach, zm. 24 października 1939 w Lesie Szpęgawskim) – polski farmaceuta, działacz społeczny.
Życiorys Pochodził z rodziny właścicieli ziemskich z Kujaw, był synem Macieja (1842-1932) i Katarzyny z Zielińskich (1852-1925); miał ośmioro rodzeństwa. Około 1898 ukończył progimnazjum w Trzemesznie. Kształcił się następnie w zawodzie aptekarza, odbył sześcioletnią praktykę w aptece Wincentego Dunin Wąsowicza w Inowrocławiu oraz pobierał nauki na uniwersytecie w bawarskim Erlangen. W 1912 na uniwersytecie monachijskim uzyskał dyplom aprobowanego aptekarza. W czasie I wojny światowej służył w armii pruskiej, pracując głównie w szpitalach na terenie Prus Wschodnich, w tym przez dłuższy czas w Elblągu. Pierwsze lata niepodległej Polski również spędził w wojsku, ale już w polskim mundurze, dochodząc do stopnia porucznika. Stacjonował w tym czasie w garnizonie toruńskim.