Legion ulicy – polski czarno-biały dramat filmowy z 1932 w reżyserii Aleksandra Forda na podstawie scenariusza Maksymiliana Emmera i Andrzeja Wolicy. Produkcja przedstawia losy nastoletniego Józka. Chłopak podejmuje pracę gazeciarza, aby pomóc matce, która uległa wypadkowi.
W odróżnieniu od większości ówczesnych produkcji polskich, odrzucających realizm i codzienność, Aleksander Ford podjął temat bliski życiu i polskiej rzeczywistości. Tematyka oraz nowatorskie metody realizatorskie przyniosły Legionowi ulicy pozytywne recenzje krytyki i entuzjastyczne przyjęcie przez publiczność. Kopie filmu zaginęły w czasie II wojny światowej.
Fabuła Kilkunastoletni chłopiec, mieszkający w Warszawie, Józek, musi stać się samodzielny, gdy jego matka, z zawodu szwaczka, ulega wypadkowi i trafia do szpitala. Tracąc mieszkanie i środki do życia, Józek postanawia iść za radą przyjaciela Władka i przyłącza się do „legionu ulicy” – chłopców roznoszących gazety. Poznaje ich troski i niedole, a ciężką pracą zyskuje sobie szacunek rówieśników. Równocześnie nawiązuje romantyczną relację z Jaśką. Jego zarobki nie pozwalają na pokrycie kosztów operacji matki i jej opieki lekarskiej, dlatego chłopak chce awansować na „majdaniarza” – rowerowego rozwoziciela gazet.