Laurentius Scholtz także Wawrzyniec Scholz oraz Lorenz Scholz von Rosenau (ur. 20 września 1552 we Wrocławiu, zm. 22 kwietnia 1599 tamże) – niemiecki szlachcic, botanik i lekarz; pisał po łacinie.
Życie Był synem wrocławskiego aptekarza. Ukończył klasyczne gimnazjum św. Elżbiety we Wrocławiu a następnie studiował w latach 1572–1578 na uniwersytecie w Wittenberdze, Padwie oraz Bolonii medycynę oraz nauki przyrodnicze. W Bolonii mógł korzystać z pomocy naukowych jakie oferował tamtejszy ogród botaniczny. W 1579 r. wraz z kolegami z Wrocławia Mikołajem Rehdigerem (1551–1616), Mateuszem Wackenfelsem oraz Martinem Schillingiem odbyli wspólną podróż po Włoszech. Następnie już bez Schilinga podróżowali po Francji. Tam w Valence Scholtz otrzymał doktorat z medycyny i filozofii. W 1580 r. Scholtz wrócił do Wrocławia. Wkrótce ożenił się z córką wrocławskiego pastora Sarą Aurifaber. Praktykę lekarską odbywał w Świebodzinie oraz w Kożuchowie, od 1585 r. we Wrocławiu. Szczególnie dużo uwagi poświęcił badaniu morowej zarazy, która wybuchła we Wrocławiu i okolicach w 1581 roku Scholtz opracował zarządzenie przeciw zarazie obowiązujące we Wrocławiu. Za skuteczną walkę z zarazą, w czym posiłkował się ustaleniami Crato, cesarski palatyn nadał mu w 1596 r. tytuł Scholz von Rosenau, czeskie szlachectwo oraz herb.