Po 1314 rozpoczął karierę naukową i polityczną. Pracował u boku podesty Sieny, był asesorem papieskiego rektora w Macerata i Camerino. Wykładał na uniwersytetach w Sienie i Florencji. Udzielał porad i pisał opinie prawne. Po 1326 pełnił funkcję radcy miasta Perugia i prowadził wykłady na tamtejszym uniwersytecie. Jednym z jego uczniów był Bartolus de Saxoferrato. Po 1330 działał w Neapolu, dokąd udał się na zaproszenie Roberta Anjou. Przebywał także we Florencji, Perugii i Bolonii. Otrzymał tytuł "gonfaloniera" miasta Pistoia.
Ożenił się z Margeritą di Lanfranco degli Ughi, z którą miał pięcioro dzieci (syna i cztery córki). Zmarł, mając ok. 67 lat. Jego grób znajduje się w katedrze w Pistoi. Grobowiec, ozdobiony przez Agnostino di Giovanni, zaliczany jest do znaczących pomników sztuki nagrobnej późnego gotyku włoskiego.
Cino de Pistoia jest najbardziej znany jako literat. Napisał liczne pieśni, ballady, sonety i opowiadania. Pozostawił po sobie bogatą spuściznę epistolarną. Korespondował z Dantem i Guido Cavalcantim. Prawdopodobnie znał osobiście Boccaciego. Stał się także literackim wzorem dla Petrarki. Zaliczany jest do nurtu Dolce stil nuovo.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Bolonii Kategoria:Włoscy prawnicy Kategoria:Włoscy poeci XIV wieku Kategoria:Urodzeni w 1270 Kategoria:Zmarli w 1336 Kategoria:Poeci średniowiecza Kategoria:Ludzie urodzeni w Pistoi