lewackiego skrzydła SD dążącego do jego marginalizacji i włączenia do PZPRJanusz Wrona, System partyjny w Polsce 1944-1950: miejsce, funkcje, relacje partii politycznych w warunkach budowy i utrwalania systemu totalitarnego, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 1995, s. 257–258. W latach 50. pracował w Opiece Społecznej jako dyrektor departamentu oraz w Banku Inwestycyjnym jako specjalista ds. gospodarczych.
W 1945 wszedł w skład Krajowej Rady Narodowej. W 1947 nominowany do Sejmu Ustawodawczego z okręgu Siedlce, gdzie zasiadł w Komisjach Wojskowej, Wyznaniowej i Narodowościowej oraz Ziem Odzyskanych i Repatriacji.
Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera 15B-1-22)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Jego synem był działacz opozycyjny Wiktor Nagórski (1942-1991).
Przypisy
Bibliografia Wiktor Nagórski, w: Henryk Wosiński, Stronnictwo Demokratyczne w Polsce Ludowej. Cz. 3. Udział Stronnictwa w pracach parlamentu PRL w latach 1944–1968 (red. Wiktoria Beczek), Warszawa 1969, s.