Wykazała, że zarodniki niektórych gatunków paproci kiełkują zanurzone w pożywkach płynnych, ale rozwój ich zatrzymuje się zwykle w stadium utworu nitkowatego; w pożywkach bezazotowych na zarodnikach rozwijają się plemnie, natomiast wtłoczenie powietrza do pożywek płynnych skutkuje tworzeniem się plech.
W grudniu 1939 Broderowa wraz z rodziną została wysiedlona z Łodzi i powróciła do Krakowa. Uczestniczyła w tajnym nauczaniu. W marcu 1941 trafiła do getta krakowskiego (gdzie kontynuowała działalność nauczycielską), a dwa lata później trafiła do obozu koncentracyjnego w Płaszowie. Przeniesiona do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, zginęła tam w listopadzie 1944, najpewniej 26 listopada; wyczerpana nie zdołała tego dnia wyjść do pracy, a inne więźniarki po powrocie nie zastały jej w baraku.
28 grudnia 1926 wzięła ślub cywilny z Ludwikiem Broderem (1901–1983), botanikiem, kolegą ze studiów, po wojnie osiadłym w Izraelu. 15 kwietnia 1927 małżeństwo potwierdzono w Krakowie ceremonią religijną. Broderom urodził się syn Teodor (ur. 15 października 1933 w Łodzi), kompozytor i pianista, w czasie okupacji jako dziecko przemycony poza mury krakowskiego getta, po wojnie również zamieszkały w Izraelu.