bez charakteru pirofitycznego, określany jest jedynie ekoregion AA0413 (tasmańskie lasy deszczowe strefy umiarkowanej).
Wilgotne lasy podzwrotnikowe i zawsze zielone lasy liściaste Nowej Zelandii thumb|Las deszczowy w Parku Narodowym Fiordland na Nowej Zelandii Obie główne wyspy Nowej Zelandii leżą w większości w strefie wilgotnych lasów, przy czym Wyspa Północna głównie w strefie lasów podzwrotnikowych, a Wyspa Południowa głównie w strefie umiarkowanej. Las podzwrotnikowy nazywany jest lasem kauri od budującego najwyższe piętro drzewostanu gatunku, tj. soplicy kauri. Liczne są też paprocie drzewiaste, występują palmy, zdarzają się bukany. Bukany są dominantami w lasach Wyspy Południowej – Nothofagus cliffortioides na wyżynach i Nothofagus fusca na nizinach.
Kontrowersje klasyfikacyjne Lasy tej formacji nie we wszystkich systemach są wyodrębniane z innych, większych biomów, zwłaszcza w geobotanice kontynentalnej Europy. Lasy tego typu występujące na zachodnim wybrzeżu Ameryki Północnej i nad Morzem Ochockim bywają włączane do tajgi. Wilgotne lasy europejskich wybrzeży Atlantyku oraz wybrzeży Morza Ochockiego, a także Nowej Zelandii bywają włączane do biomu lasów liściastych zrzucających liście na zimę.