Oprócz tekstów ważnych dla późniejszego rozwoju szkoły hwaŏm, czystej krainy i jogaczary, napisał także znaczące teksty dla rozwoju szkoły tiantai (kor. ch'ŏnt'ae). Szczególnie ważna jest tu jego praca Pŏphwangyŏng chongyo poświęcona Saddharmapuḍarīce. Podkreśla w niej wagę idei zjednoczenia "Trzech Pojazdów" w "Jeden Pojazd".
Krytykował także Winaję hinajanistyczną za utrzymywanie formalnej moralności i autorytatywność. Uważał, że najbardziej istotne jest zmienienie naszej wewnętrznej świadomości.
Uważał także, że jesteśmy istnieniem jednego umysłu. Podsumował to wyrażeniem – "powrót do podstawy Jednego Umysłu". To było istotą jego filozofii.
Inny element jego rozumienia buddyzmu wyraził zdaniem "dobroczynność dla wszystkich ludzi". Praktyka buddyjska powinna być dobroczynna dla wszystkich. Według niego kryterium rozpoznawania czy nasze działania są dobre czy złe, zależy od osądu, jak dużo robimy rzeczy dobroczynnych dla świeckich ludzi.
Wŏnhyo jest uważany formalnie za założyciela szkoły pŏpsong (natury dharmy – skt dharmalakszana – zwanej także jogaczarą), która stała się jedną z pięciu