mały|Obraz Ellswortha Kelly'ego (1951), przykład malarstwa ostrych krawędzi Hard-edge painting (malarstwo ostrych krawędzi) – kierunek w malarstwie II poł. XX wieku, bazujący na ostrych konturach, przechodzących między kolorowymi plamami, w jednej lub w kontrastowej tonacji. Obrazy często składały się z elementów geometrycznych.
Historia Kierunek ten jest pokrewny z abstrakcją geometryczną, op-artem i color field painting. Termin został pierwszy raz użyty w 1959 roku przez pisarza, kustosza i krytyka Los Angeles Times – Julesa Langsnera, dla określenia prac artystów z Kalifornii. Malarze, widząc rosnącą popularność abstrakcyjnego ekspresjonizmu, rozwinęli bezosobowe malarstwo jednak w przeciwieństwie do jego form, zakreślali powierzchnie płótna, wypełniając je kolorami, charakteryzującymi się ostrością i jasnością. Wydarzenie to przyczyniło się do powstania centrum twórczości Hard-edge painting w Kalifornii od roku 1960. Mimo iż kierunek ten zrzeszał wiele szkół, posiadał swój charakterystyczny styl. Innym, wcześniejszym stylem, któremu udało się usamodzielnić i osiągnąć wysoki poziom był formalizm.