do Japonii, Etiopii, na Cypr, do Bułgarii, do Syrii, na intronizacje patriarchy rumuńskiego Justyna, patriarchy Antiochii Ignacego i patriarchy Gruzji Eliasza II W 1977 r. otrzymał godność arcybiskupa.
W 1981 r. na własną prośbę odszedł z Wydziału Zewnętrznych Stosunków Cerkiewnych. W latach 1984–1990 pełnił obowiązki biskupa irkuckiego i czyckiego, tymczasowo (1984–1988) wypełniając również zadania biskupa chabarowskiego.
W styczniu 1990 r. został arcybiskupem wileńskim i litewskim. Poparł ruch na rzecz niepodległości Litwy. Był członkiem rady organizacji Sajudis i potępił interwencję armii radzieckiej w Wilnie w styczniu 1991 r.
W 2000 r. został mu nadany tytuł metropolity. W 2010 duchowny odszedł na własną prośbę w stan spoczynku ze względu na zły stan zdrowiaЖУРНАЛЫ заседания Священного Синода от 24 декабря 2010 года.
Był zwolennikiem ekumenizmu i dialogu z Kościołem katolickim. Jako jedyny z biskupów Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej oficjalnie przyznał się do bycia tajnym współpracownikiem KGB w latach 1974–1990 pod pseudonimem „Restaurator”.
Przypisy
Kategoria:Metropolici wileńscy i litewscy Kategoria:Biskupi irkuccy (prawosławni) Kategoria:Biskupi kurscy Kategoria:Eparchia moskiewska Kategoria:Absolwenci Moskiewskiej Akademii Duchownej Kategoria:Agenci KGB Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2025