Ponad 56% platform oraz około 78% głowic nuklearnych utrzymywano w komponencie stacjonarnym, pozostałe stanowiły potencjał komponentu mobilnego.Groźba nacjonalizacji po rozpadzie ZSRR spowodowała, że 16 stycznia 1992 na bazie rosyjskiego Ministerstwa Obrony utworzono Główne Dowództwo Połączonych SZ Wspólnoty Niepodległych Państw.Podpisany 23 maja 1992 w Lizbonie protokół uzupełniający układ START I zobowiązywał sukcesorów ZSRR do przekazania Federacji Rosyjskiej przejętego potencjału jądrowego. Opracowany plan formowania rosyjskich Sił Zbrojnych z czerwca 1992 zakładał włączenie w ich skład Strategicznych Wojsk Rakietowych. Dekretem z 12 listopada 1991 samodzielne dotąd Strategiczne Wojska Rakietowe włączono w skład Strategicznych Sił Powstrzymywania Nuklearnego.Podpisanie układu START II wskazywało na konieczność wycofania do 1 stycznia 2003 roku 359 rakiet z głowicami MIRV rozmieszczonych w Rosji oraz 284 rakiet rozmieszczonych na terytorium Ukrainy i Kazachstanu, czyli prawie ośmiokrotną redukcję potencjału SWR. W jej rezultacie skuteczność rosyjskiego uderzenia odwetowego spadłaby o około 50%.Zgodnie z układem INF, do czerwca 1991 zakończono redukcję rakiet balistycznych średniego zasięgu. Rozformowano dowództwo 50 Armii SWR oraz 46 Dywizję SWR z 33 Armii SWR i 53 Dywizję SWR z 27 Armii SWR, zredukowano 30., 33.