W trakcie nauki w liceum i na początku studiów działał w ramach Grup Oporu „Solidarni”, a od 1987 do 1992 w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. Współpracował z Komisją Interwencji i Samorządności NSZZ „Solidarność”. Był organizatorem i przewodniczącym Akademickiego Biura Interwencji NZS powstałego w październiku 1988. Od 1989 stał na czele jawnych struktur NZS na Uniwersytecie Warszawskim. Na początku 1989 wszedł w skład Komisji Krajowej NZS. W latach 1990–1991 był przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów na szczeblu krajowym. Na początku lat 90. wraz z grupą działaczy NZS zaangażował się w tworzenie struktur terytorialnych Kongresu Liberalno-Demokratycznego. Pełnił funkcje sekretarza generalnego i wiceprzewodniczącego KLD. W 1991 był doradcą premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego ds. polityki młodzieżowej. W latach 1991–1993 był pierwszym przewodniczącym Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej, której celem była poprawa stosunków społecznych i gospodarczych z Niemcami.